تهران – ایسکانیوز: مرحوم علی اصغرحکمت - که در سال 1313 کفیل وزارت معارف بود - در جلسه هیات دولت وقت اعلام کرد که "در آبادی و عظمت پایتخت شکی نیست، ولی تنها نقص آشکار آن اینست که «انیورسته»ندارد" و اینگونه کلید ساخت دانشگاه تهران زده شد؛ دانشگاهی که اکنون با ۲۵ دانشکده، ۹ پردیس و ۱۱ مرکز پژوهشی و همینطور ۳۲ هزار دانشجو به یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های خاورمیانه تبدیل شده است.
بر اساس این گزارش، در بهمن ماه سال 1312 شمسی، جلسه هیات دولت وقت تشکیل و در آن، در زمینه آبادی تهران و زیبایی و شکوه ابینه، عمارات و کاخهای زیبای آن سخن به میان آمد. فروغی که در آن روز ریاست وزرا را برعهده داشت از یک سو و دیگر وزیران از سوی دیگر زبان به تحسین و تمجید شهر گشودند و برخی از آنان برای جلب رضایت شاه در این مقال، عنان از کف بدادند.
دراین میان مرحوم علی اصغرحکمت، کفیل وزارت معارف، بی آنکه پیشرفتهای پایتخت را نادیده انگارد با لحنی محتاطانه چنین گفت:«البته که در آبادی و عظمت پایتخت شکی نیست » ولی تنهانقص آشکار آن اینست که «انیورسته»ندارد و حیف است که در این شهر نوین ازاین حیث از دیگر بلاد بزرگ عالم، واپس ماند».
این سخنان ارزشمند تاثیر خود را بر جای گذاشت و بی درنگ مقبول همگان افتاد؛ از این رو آنان با تخصیص بودجه اولیه ای به میزان 250 هزار تومان به وزارت معارف اجازه دادند تا زمین مناسبی برای تاسیس دانشگاه بیابد و ساختمان آنرا در اسرع وقت پدید آورد.
علی اصغر حکمت بی درنگ دست به کار شد و جستجو برای مکان یابی مناسب دانشگاه را با کمک و مشاوره آندره گدار، معمار چیره دست فرانسوی که در آن روزگار به عنوان مهندس در خدمت وزارت معارف بود آغازکرد؛ آنان پس از جستجوی بسیار در میان ابنیه، باغها و زمینهای فراوان آنروز اطراف تهران باغ جلالیه را برای احداث دانشگاه برگزیدند.
در همین حال بر خلاف امروز که یافتن زمین مناسب در شهر تهران برای ایجاد دانشگاهی عظیم تقریباً ناممکن است، در آن روزها زمینهای فراوانی وجود داشت که صاحبان آنها نه تنها در فروش آنها امساکی نداشتند بلکه برای واگذاری به چنین مؤسساتی که مسلماً سود کلانی هم بدنبال داشت، سر و دست می شکستند. از همین رو بود که گروهی از مالکین اراضی بهجت آبادباسوء استفاده هایی نظر وزیر مالیه وقت را جلب کرده بودند که زمینهای آنهارا برای تاسیس دانشگاه خریداری کند.
در حالی که به نظر موسیو گدار عرصه آن زمینها تنگ و موقعیت آنها سیل گیر بود و برای تاسیس دانشگاه به هیچ روی مناسب نبود. با این همه مرحوم داور رجحان در جلسه هیات دولت به سختی برخرید اراضی بهجت آباد پای فشرد و نظر بیشتر اعضاء را جلب کرده و سرانجام دولتیان، بهجت آباد را برگزیدند.
در همین حال که علی اصغر حکمت دلشکسته وناامید ناظر ماجرا بود، رضا شاه وارد شد و پس از اطلاع از موضوع با قلدری خاص خود اوضاع را برهم زد و گفت:« باغ جلالیه را برگزینید. بهجت آباد ابدا شایسته نیست، عرصه آن کم و اراضی آن سیل گیر است». دولتیان زبان در کام کشیدند و احدی دم برنیاورد.
باغ جلالیه از قرار متری 5 ریال و جمعا به مبلغ 100 هزار تومان خریداری شد و موسیو گدار به سرعت مامور تعیین حدود، نرده گذاری، طراحی و اجرای عملیات ساختمانی در آن شد؛ در همین حال پانزدهم بهمن ماه 1313 هجری شمسی لوح یادبود تاسیس دانشگاه با حضور مقامات دولتی در محلی که اکنون پلکان جنوبی دانشکده پزشکی است در دل خاک به امانت گذاشته شد.
استاد جلال الدین همایی، عبدالعظیم قریب، بدیع الزمان فروزانفر، پروفسور محمود حسابی، استاد علی اکبر دهخدا، دکترمحمد معین، مهندس مهدی بازرگان، شهید دکتر مصطفی چمران، دکتر یداله سحابی، شهید دکتر محمد مفتح، استاد شهید مرتضی مطهری، دکترعبدالحسین زرین کوب، دکتر کریم ساعی و دکتر احمد حامی از جمله شخصیتهای برجسته و چهره های صاحب نامی است که در این دانشگاه به تدریس یا تحصیل پرداخته اند.