به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، تصمیم پپ گواردیولا برای ترک منچسترسیتی، عملاً به طولانی‌ترین و موفق‌ترین دوره مربیگری او پایان می‌دهد. او در حالی از سیتی جدا می‌شود که طی ده سال، این باشگاه را به باثبات‌ترین تیم فوتبال انگلیس تبدیل کرد؛ تیمی که تقریباً در تمام فصل‌های حضورش در کورس قهرمانی بود و استاندارد جدیدی برای رقابت در لیگ برتر تعریف کرد.

وقتی گواردیولا در سال ۲۰۱۶ جانشین مانوئل پیگرینی شد، هدف مدیران سیتی روشن بود: فتح پایدار اروپا و تثبیت موقعیت باشگاه به‌عنوان قدرت اول فوتبال انگلیس. سیتی پیش از پپ هم قهرمان لیگ شده بود، ستاره داشت و هزینه می‌کرد، اما هنوز فاقد هویت فوتبالی مشخص و استمرار در سطح بالا بود. ورود گواردیولا دقیقاً برای حل همین مسئله بود.

فصل اول او چندان موفق پیش نرفت. سیتی بدون جام ماند و تیم در برابر شدت و سرعت فوتبال انگلیس آسیب‌پذیر نشان داد. اما از فصل دوم، پروژه وارد مرحله اصلی شد. سیتی در فصل ۱۸-۲۰۱۷ با ۱۰۰ امتیاز قهرمان لیگ شد؛ رکوردی که هنوز شکسته نشده است. آن تیم با ۱۰۶ گل زده، ۳۲ برد و میانگین مالکیت توپ کم‌سابقه، تصویری جدید از فوتبال هجومی در لیگ برتر ارائه داد.

در مجموع، گواردیولا طی ده فصل موفق به کسب ۲۰ جام رسمی با منچسترسیتی شد:

۶ قهرمانی لیگ برتر
۳ قهرمانی FA Cup
۵ قهرمانی لیگ کاپ
۳ کامیونیتی شیلد
۱ لیگ قهرمانان اروپا
۱ سوپرجام اروپا
۱ جام باشگاه‌های جهان

اما اهمیت دوران او فقط به تعداد جام‌ها محدود نمی‌شود. سیتیِ گواردیولا نخستین تیم تاریخ لیگ برتر بود که چهار قهرمانی متوالی کسب کرد و مرز رقابت داخلی را جابه‌جا کرد؛ تا جایی که برای قهرمانی، کسب بالای ۹۰ امتیاز به یک ضرورت تبدیل شد.

با این حال، روایت دوران پپ بدون اشاره به رقبایش ناقص است.

مهم‌ترین رقیب او در انگلیس، یورگن کلوپ بود. تقابل سیتی و لیورپول بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲، احتمالاً مهم‌ترین رقابت باشگاهی اروپا در آن مقطع محسوب می‌شد. در فصل ۱۹-۲۰۱۸، سیتی با ۹۸ امتیاز قهرمان شد و لیورپول با ۹۷ امتیاز دوم شد. یک فصل بعد، لیورپول با ۹۹ امتیاز قهرمان شد و سیتی عقب ماند. اختلاف سطح این دو تیم با سایر رقبا در آن سال‌ها قابل توجه بود.

رقابت پپ و کلوپ صرفاً رقابت دو تیم نبود؛ تقابل دو مدل متفاوت فوتبال بود. سیتی مبتنی بر کنترل بازی، گردش مداوم توپ و ساختار موقعیتی عمل می‌کرد. لیورپولِ کلوپ بر شدت، انتقال سریع و فشار دائمی استوار بود. همین تفاوت باعث شد جدال‌های آنها از نظر فنی اهمیت ویژه‌ای پیدا کند.

گواردیولا در سال‌های بعد با چالش‌های دیگری هم روبه‌رو شد. آرسنالِ آرتتا در دو فصل متوالی سیتی را تحت فشار قرار داد و نشان داد مدل فوتبالی پپ حالا توسط شاگردان سابقش هم بازتولید شده است. در اروپا نیز سیتی چندین بار مقابل رئال مادرید متوقف شد؛ تیمی که برخلاف ساختار کنترل‌محور سیتی، بارها با تجربه، مدیریت لحظه‌ها و کیفیت فردی جریان بازی‌ها را تغییر داد.

اتفاقاً همین ناکامی‌های اروپایی یکی از اصلی‌ترین محورهای نقد دوران گواردیولا در سیتی بود. با وجود هزینه‌های سنگین و کیفیت بالای ترکیب، سیتی تا سال ۲۰۲۳ موفق به فتح لیگ قهرمانان نشد. حذف مقابل موناکو، لیون، چلسی و رئال مادرید بارها این بحث را مطرح کرد که آیا کنترل تاکتیکی شدید پپ در مراحل حذفی، گاهی به ضرر تیمش تمام می‌شود یا نه.

حتی پس از قهرمانی اروپا هم بخشی از این انتقادها ادامه پیدا کرد. مخالفان گواردیولا معتقدند او تقریباً همیشه در بهترین شرایط ممکن کار کرده است؛ از بارسلونای مسی تا بایرن مونیخ و سپس منچسترسیتی با منابع مالی گسترده. در مقابل، حامیانش تأکید می‌کنند که فوتبال پر از پروژه‌های پرهزینه شکست‌خورده است و موفقیت مستمر سیتی بدون کیفیت فنی و مدیریتی گواردیولا ممکن نبود.

واقعیت این است که دوران او ترکیبی از هر دو عامل بود؛ هم ساختار مالی قدرتمند و هم مربی‌ای که توانست این ساختار را به یک مدل فوتبالی منسجم تبدیل کند.

از نظر فنی، تأثیر گواردیولا بر فوتبال انگلیس کاملاً مشهود است. امروز بازی‌سازی از عقب، مشارکت فعال دروازه‌بان در مالکیت توپ، استفاده از فول‌بک‌های معکوس و پرس شدید بعد از لو دادن توپ، بخشی از جریان عادی لیگ برتر است؛ مفاهیمی که سیتیِ پپ در گسترش آنها نقش مهمی داشت.

با این حال، قضاوت نهایی درباره جایگاه تاریخی او همچنان محل بحث خواهد بود. از نظر تعداد جام، او به سطح فرگوسن نرسید. کارنامه مربیانی مثل مورینیو یا آنچلوتی همچنان طرفداران خاص خود را دارد. اما از نظر تأثیرگذاری تاکتیکی و استانداردسازی فوتبال مدرن، گواردیولا بدون تردید یکی از مهم‌ترین مربیان دو دهه اخیر است.
او منچسترسیتی را به تیمی تبدیل کرد که قهرمان شدنش غیرمنتظره نبود؛ شکست دادنش سخت بود و رقابت با آن، نیاز به بازی‌های بی‌نقص داشت. این مهم‌ترین میراث ده سال حضور پپ در فوتبال انگلیس است.

شاید چند سال بعد، وقتی این فصل‌ها تبدیل به خاطره شدند، تازه مشخص شود رفتن پپ از لیگ برتر دقیقاً چه معنایی داشته است. بعضی مربی‌ها فقط جام می‌برند و می‌روند، اما بعضی‌ها به بخشی از حافظه فوتبال یک دوره تبدیل می‌شوند. حالا فوتبال انگلیس باید خودش را بدون مردی تصور کند که یک دهه، سایه‌اش روی تمام رقابت قهرمانی افتاده بود. از فصل بعد احتمالاً سیتی باز هم مدعی خواهد بود، باز هم ستاره خواهد داشت و شاید دوباره جام ببرد؛ اما برای اولین بار بعد از سال‌ها، کنار خط دیگر آن مربی پرجنب‌وجوش با نگاه عصبی و واکنش‌های همیشگی‌اش دیده نمی‌شود. و شاید همین، عجیب‌ترین تصویر فصل بعد لیگ برتر باشد.

انتهای پیام/