به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، چند روز پیش، بازیکنان فرانسه و انگلیس هنوز خود را در آستانه فینال می‌دیدند. هواداران درباره قهرمانی حرف می‌زدند و رسانه‌های دو کشور از آخرین گام برای رسیدن به جام می‌نوشتند. حالا اما مقصد دو تیم میامی است؛ جایی که بازندگان نیمه‌نهایی باید بار دیگر لباس مسابقه بپوشند، مقابل دوربین‌ها بایستند و برای عنوانی بازی کنند که هیچ‌کدام از ابتدای مسابقات رؤیایش را نداشتند.

توماس توخل، سرمربی انگلیس، پیش از مسابقه واقعیتی را به زبان آورد که معمولاً در نشست‌های رسمی پنهان می‌ماند: هیچ‌یک از بازیکنان انگلیس و فرانسه نمی‌خواستند در این بازی حضور داشته باشند. همه برای رسیدن به فینال آمده بودند، نه برای تعیین تیم سوم. بااین‌حال، مسابقه رده‌بندی یک دیدار رسمی جام جهانی است و نتیجه آن در تاریخ باقی می‌ماند. برای انگلیس، پیروزی می‌تواند بهترین رتبه این تیم در جام جهانی از زمان قهرمانی سال ۱۹۶۶ باشد؛ تیمی که در دو حضور قبلی خود در دیدار رده‌بندی، در سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۱۸ شکست خورده است.

سنگینی شکست نیمه‌نهایی هنوز روی شانه انگلیسی‌ها دیده می‌شود. آنها مقابل آرژانتین پیش افتادند و برای دقایقی احساس کردند دروازه فینال پس از شش دهه باز شده است، اما دو گل دیرهنگام همه‌چیز را تغییر داد. شادی کوتاه جای خود را به سکوت داد و پرسش‌های قدیمی دوباره بازگشت: چرا امید انگلیس درست هنگامی که واقعی به نظر می‌رسد، فرو می‌ریزد؟ توخل می‌گوید به نفرین تاریخی باور ندارد، اما برای مردمی که از سال ۱۹۶۶ هر تورنمنت را با امید آغاز کرده‌اند، شکست‌های تکرارشونده دیگر فقط مجموعه‌ای از اتفاقات فوتبالی نیست.

انگلیس تا پیش از دقایق پایانی نیمه‌نهایی، رؤیایی را لمس می‌کرد که چند نسل از هوادارانش در انتظار آن بودند. گل آنتونی گوردون، تیم را پیش انداخت، اما آرژانتین بازگشت و با گل‌های انزو فرناندز و لائوتارو مارتینز راهی فینال شد. اکنون تیمی که خود را برای بزرگ‌ترین شب جام آماده می‌کرد، باید انگیزه‌ای تازه پیدا کند؛ انگیزه‌ای برای مسابقه‌ای که حتی سرمربی‌اش اعتراف کرده کسی خواهان حضور در آن نیست.

در اردوی فرانسه نیز حال‌وهوای متفاوتی وجود ندارد. شکست دو بر صفر برابر اسپانیا، رؤیای سومین حضور پیاپی فرانسوی‌ها در فینال جام جهانی را از بین برد. فرانسه، قهرمان سال ۲۰۱۸ و نایب‌قهرمان دوره قبل، یکی از مدعیان اصلی جام بود، اما حالا باید برای چیزی بازی کند که ابراهیما کوناته، مدافع این تیم، از آن با عنوان «مدال شکلاتی» یاد کرده است؛ جایزه‌ای که شیرینی‌اش پیش از رسیدن به خانه آب شده است.

اما برای فرانسه، این مسابقه یک معنای شخصی و تاریخی دیگر نیز دارد: پایان دوران دیدیه دشان. دیدار برابر انگلیس آخرین مسابقه سرمربی ۵۷ساله روی نیمکت تیم ملی فرانسه خواهد بود. دشان پیش‌تر اعلام کرده بود که پس از پایان قراردادش در انتهای جام جهانی کنار می‌رود. او پیش از بازی گفته است که نمی‌خواهد کسی برای خداحافظی‌اش گریه کند؛ پایان نزدیک است، اما زندگی ادامه دارد.

بازیکنان فرانسه شاید مدال برنز را نخواهند، اما بعید است بخواهند آخرین تصویر دشان، خروج با شکست دیگری باشد. کوناته گفته است بازیکنان قصد دارند زحمات مربی خود را جبران کنند و برای بدرقه‌ای پیروزمندانه هر کاری انجام دهند. همین انگیزه عاطفی می‌تواند مسابقه‌ای را که ظاهراً کسی خواهانش نیست، به شبی پرمعنا تبدیل کند.

دیدار رده‌بندی همیشه میان دو احساس متناقض گرفتار است. از یک سو، حضور در جمع چهار تیم پایانی جهان دستاورد کوچکی نیست. ده‌ها تیم پیش از این مرحله حذف شده‌اند و بسیاری از بازیکنان هرگز فرصت ایستادن در چنین مسابقه‌ای را پیدا نمی‌کنند. از سوی دیگر، شکست در نیمه‌نهایی آن‌قدر نزدیک به فینال رخ می‌دهد که اجازه نمی‌دهد تیم‌ها بلافاصله ارزش جایگاه خود را بفهمند. نفر سوم جهان بودن ممکن است سال‌ها بعد افتخارآمیز به نظر برسد، اما چند روز پس از ازدست‌رفتن فینال، بیشتر شبیه یادگاری از یک فرصت سوخته است.

این مسابقه از سال ۱۹۳۴ وارد برنامه جام جهانی شد و به‌جز مسابقات سال ۱۹۵۰، در تمام دوره‌های بعدی برگزار شده است. فرانسه پیش از این دو بار مقام سوم جهان را به دست آورده، اما انگلیس هر دو دیدار رده‌بندی تاریخ خود را با شکست به پایان رسانده است. این سابقه به‌تنهایی شاید برای بازیکنان انگیزه نسازد، اما نشان می‌دهد مسابقه‌ای که امروز کم‌اهمیت به نظر می‌رسد، سال‌ها بعد بخشی از کارنامه یک نسل خواهد بود.

رده‌بندی همچنین آخرین قاب جام برای بازیکنانی است که شاید چهار سال دیگر در این صحنه نباشند. بعضی‌ها از تیم ملی کنار می‌روند، بعضی‌ها جای خود را به نسل تازه می‌دهند و بعضی‌ها دیگر هرگز تا این مرحله پیش نمی‌آیند. به همین دلیل، مسابقه فقط درباره مقام سوم نیست؛ درباره آخرین عکس دسته‌جمعی، آخرین سرود ملی و آخرین فرصتی است که یک نسل برای خداحافظی آبرومندانه در اختیار دارد.

وقتی سوت آغاز زده شود، بازیکنان ناچارند اندوه چند روز گذشته را برای نود دقیقه کنار بگذارند. هواداران نیز می‌کوشند شکست نیمه‌نهایی را فراموش کنند و برای آخرین بار در این جام فریاد بزنند. مدال برنز زخم حذف را درمان نمی‌کند، اما فوتبال به دو تیم فرصت انتخاب آخرین تصویر را می‌دهد: ترک جام با سری پایین یا ایستادن روی سکویی که هرچند مقصد رؤیایی نبود، هنوز در حافظه تاریخ باقی خواهد ماند.

فرانسه و انگلیس برای قهرمانی به جام جهانی آمدند و به مسابقه‌ای رسیدند که نمی‌خواستند بازی کنند. ارزش دیدار رده‌بندی دقیقاً در همین تناقض است؛ در اینکه دو تیم شکست‌خورده چگونه دوباره خود را جمع می‌کنند، به زمین بازمی‌گردند و تصمیم می‌گیرند پایان داستانشان فقط با حسرت نوشته نشود.

انتهای پیام/