نیمه شعبان، به عنوان یکی از مهم‌ترین اعیاد در تقویم شیعیان، جایگاهی ویژه دارد و با ولادت مبارک حضرت حجت، امام زمان(عج)، این روز برای مؤمنان فرصتی ارزشمند برای تجدید ایمان، عبادت و توسل به اهل بیت(ع) فراهم می‌آورد.

در ایران، مردم با شور و شوق خاصی این روز را گرامی می‌دارند و آیین‌های مختلفی را به مناسبت آن برگزار می‌کنند، اما اهمیت واقعی این شب فراتر از جشن و سرور است و ریشه در آموزه‌ها و روایات اهل بیت(ع) دارد.

براساس منابع روایی، شب و روز نیمه شعبان یکی از بهترین زمان‌ها برای دعا، استغفار، روزه، زیارت قبور مطهر اهل بیت(ع) و آمادگی معنوی برای ماه مبارک رمضان است. این شب به عنوان فرصتی برای باز شدن درهای آسمان، نزول ملائکه و بخشش گناهان معرفی شده و بر بهره‌مندی از فیوضات آن تأکید فراوان شده است.

اهمیت زیارت امام حسین(ع) نیز در این شب، در کنار ولادت حضرت مهدی(عج)، جایگاه این روز را برای شیعیان دوچندان کرده و نشان می‌دهد که ارتباط با اهل بیت(ع) و توجه به تعالیم آنان، شرط اصلی بهره‌مندی از برکات معنوی نیمه شعبان است.

وقتی زمین می‌لرزد و آسمان گویی فرو می‌ریزد، قلب‌ها در جستجوی نقطه اتکایی می‌تپد که گذر از این گذرگاه طوفانی را ممکن کند. نیمه شعبان، زادروز همان نقطه اتکای بی‌زوال است. تولد امام عصر، حضرت مهدی (عج)، فقط یک یادبود تاریخی نیست؛ طلوع همان ستاره ثابت و همیشه‌حاضری است که در هر تاریکی، مسیر را نشان می‌دهد. او نیامد تا رخدادی در گذشته باشد، آمد تا امیدی همیشه زنده برای امروز، فردا و تمام فرداهای تاریخ باشد.

در روزگاری که زمزمه‌های یأس و بی‌راهی گاه به گوش می‌رسد، تولد منجی موعود، پاسخی ابدی به این پرسش است که "آیا راهی هست؟" او از نخستین لحظه حیاتش آموخت که گاهی بزرگ‌ترین نورها، در عمیق‌ترین تاریکی‌ها می‌درخشد. رشد پنهان و دوران غیبت ایشان، خود درس بزرگ صبر و درنگ هوشمندانه است. این درنگ، به ما می‌آموزد که تحولات بزرگ و نجات‌بخش، شتابزده و هیجانی رخ نمی‌دهند، بلکه در بستر زمان و با آماده‌سازی زمینه‌ها شکل می‌گیرند. این بینش، به جامعه‌ی در حال گذار، آرامش و دوراندیشی می‌بخشد.

اما انتظار امام زمان، منتظر نشستن نیست. او در توقیعی شریف خطاب به شیعیان فرمود: «وَ أَکْثِرُوا الدُّعَاءَ بِتَعْجِیلِ الْفَرَجِ فَإِنَّ ذَلِکَ فَرَجُکُم» و برای شتاب در فرج (ظهور) بسیار دعا کنید، که این، گشایش خود شماست.

این فراز کلیدی، حقیقت انتظار را روشن می‌سازد. دعا برای ظهور، تنها یک درخواست برای رویدادی بیرونی نیست؛ این نخستین گام برای گشایش درونی خودِ منتظر است. هر "یا مهدی" گفتن، عهدی است با آرمان‌های عدالت، صداقت و مقاومت در برابر بیداد. این دعا، انرژی و جهت می‌سازد و یادآور می‌کند که تحول بزرگ، از تحول فردی آغاز می‌شود.

در این مسیر، وظیفه‌ی منتظران روشن است: ساختن. ساختن خود و کمک به ساختن جامعه‌ای که هرچه بیشتر، سایه‌ی عدل و اخلاق را بر سر مردم بگستراند. انتظار فعال یعنی تلاش کنیم تا فضا را برای طلوع آن خورشید آماده‌تر کنیم؛ با کاهش ظلم در حد توان، با گسترش دانایی و با پاسداری از کرامت انسان. جامعه‌ی منتظر، جامعه‌ای منفعل و خاموش نیست؛ جامعه‌ای پویا و امیدوار است که برای فردایی بهتر، در امروز می‌کوشد.

نیمه شعبان، جشن امیدِ پایدار است. امیدی که در سخت‌ترین شرایط، به ما می‌گوید که تاریخ به پایان نرسیده و قصه، آخرش خوش است. این تولد، یادآور مسئولیت‌ مان در قبال امروز است. گام‌های کوچک ما در راه حق و عدالت، همان سنگ‌هایی هستند که جاده‌ی ظهور را هموارتر می‌کنند. پس بگذارید در نور این میلاد، عهدی دوباره با آرمان‌های بلند انسانی ببندیم و با امیدی ریشه‌دار و عملی پرتوان، به استقبال فردا برویم.

میلاد منجی موعود، حضرت بقیه‌الله الاعظم (عج) مبارک باد.

فعال فرهنگی*

انتهای یادداشت/