در تقویم عبادی شیعه، ماه‌ شعبان همواره جایگاهی ویژه دارد؛ ماه پرباری که همچون استدوانِ عظیم، قامتِ تشرف به ماه مبارک رمضان را تحکیم می‌بخشند. ماه شعبان، دومین قدم در این مسیرِ نورانی است؛ ماهی که خداوند متعال آن را مزین به انوار تجلی چهارده معصوم (ع) فرموده و آن را بستری برای آماده‌سازی نفوس مستعد قرار داده است. این ماه، نه تنها ایام سرور و جشن است، بلکه موسم تزکیه و خودسازی است تا بندگان، سبک‌بال و آماده، در ضیافت بزرگ الهی شرکت جویند.

تجلی رحمت در نیمه شعبان

فضیلت این ماه، بیش از هر چیز، مدیون میلاد های پربرکتی است که آسمان و زمین را منور ساخته‌اند. در این ماه، سه ستاره درخشان از سلاله رسول اکرم (ص) چشم به جهان گشودند. که شکوه تجلی در میلاد سومین اختر تابناک امامت است.

سوم شعبان، روز میلاد سالار شهیدان است؛ امام و امامی که قیامش، معنای حقیقی بندگی و آزادگی را به بشریت آموخت. جشن میلاد ایشان، یادآور تعهد ابدی شیعه به مسیر حق و عدل است.

اما اوج این شکوه، در نیمه این ماه متجلی می‌شود؛ شب و روز حضرت بقیه‌ الله الاعظم، امام زمان، مهدی موعود (عج)، که میلاد ایشان، نقطه‌ امید و غایت خلقت است. انتظار برای ظهور منجی عالم، در این ماه، جان تازه‌ای می‌گیرد و شیعیان با چراغانی دل‌ ها و مجالس دعا، این عید بزرگ را پاس می‌دارند.

ماه شعبان، در حقیقت، یک دوره فشرده تربیتی و معنوی است. این ماه، به ما می‌آموزد که چگونه می‌توانیم از طریق شادی‌ های مشروع، توسل به سیره اولیاء و تمرین عبادت‌های پیوسته، خود را به درجه‌ ای برسانیم که لایق حضور در مهمانی خدا باشیم.

غفلت از فضائل شعبان، به منزله از دست دادن فرصت طلایی گرم کردن تنور دل برای روز های روزه‌ داری است. لذا لازم است با بهره‌گیری از برکات این ماه، دل‌ ها را از تعلقات مادی پاک کرده و آماده استقبال شایسته از ضیافت ماه رمضان شویم.

فائزه صداقت نژاد _فعال دانشجویی

انتهای یادداشت /