سوم شعبان، روزی نیست که صرفاً در صفحات تقویم ثبت شده باشد. روزی است که آسمان کرامت، درخشان‌ترین ستاره خود را به زمین هدیه داد. روزی که خانه فاطمه(س) نه با چراغ، که با نور ولایت روشن گشت و جهان، در انتظار طلوع خورشیدی به نام حسین(ع) نشست. در این روز، مولودی پای به عرصه وجود نهاد که تنها یک فرزند نبود؛ او یک رسالت زنده، یک مکتب جاری و یک حماسه همیشه حاضر بود.

امام حسین(ع) از همان آغاز، "مصباح الهدی و سفینة النجاة" بود. او چراغ هدایتی است که تاریکی‌های جهل و گمراهی را می‌زداید و کشتی نجاتی است که بشریت سرگردان در امواج سهمگین تاریخ را به ساحل امن ایمان می‌رساند. این تنها یک توصیف شاعرانه نیست؛ این حقیقتی است که در هر لحظه از زندگی‌اش تجلی یافت. در کودکی، نور دانش و ادب بود، در جوانی، مظهر شجاعت و فتوت و در دوران امامت، تجسم کامل مقاومت در برابر انحراف. او آمد تا نشان دهد هدایت، یک مفهوم انتزاعی نیست؛ هدایت، راه رفتن در مسیر حق است، حتی اگر همه جهان در جهت مخالف حرکت کنند.

ولادت او، نویدبخش تحقق وعده الهی بود. در زمانی که جامعه به ظاهر اسلامی، به تدریج از روح تعالیم پیامبر(ص) فاصله می‌گرفت و سکوت بر فضایی سنگینی می‌کرد، تولد این نوزاد، پیام امید و بیداری را در دل‌های مؤمنان زنده نگه داشت. گویی خداوند با این ولادت، به جهانیان گوشزد می‌کرد که "إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ"؛ ما این قرآن و این دین را نازل کردیم و خود، حافظ و نگهبان آنیم. و این حفظ و نگهداری، گاه در قالب وجود پربرکتی چون امام حسین(ع) متجلی می‌شود تا دین را از تحریف و اسلام را از انحراف نجات بخشد.

حیات حسین(ع)، درس‌نامه عملی توحید ناب محمدی است. او به ما آموخت که "انا الحسین ابن علی" تنها یک شجره نامه نیست؛ یک بیانیه‌ی بیداری است. این جمله اعلام می‌کند که او وارث راستین پیامبری است که برای اقامه عدل آمد و فرزند امام علی‌(ع) است که جانش را در راه حق نهاد. بنابراین، هرگز زیر بار تحریف حقایق و سکوت در برابر باطل نخواهد رفت. زندگی‌اش سرشار از درس‌هایی برای کمال انسان بود: شجاعت بی‌همتا، اما همراه با رحمت؛ علم عمیق، اما آمیخته با فروتنی؛ قدرت رهبری، اما درخدمت محرومان؛ و عبادتی خالص، اما گره خورده با مسئولیت اجتماعی.

امروز، فریاد "یا حسین(ع)" تنها یک ندای سوگوارانه نیست؛ این، رمز عبور امت‌هایی است که در پی یافتن هویت راستین خویشند. او تنها برای شیعیان یا مسلمانان نیامد؛ "انا الحسین" ندایی جهانی است برای همه آزادگان تاریخ که ظلم را برنمی‌تابند و برای عزت می‌میرند. از همین روست که کشتی نجات او، مرزهای جغرافیا و زمان را درنوردیده و چراغ هدایتش، دل‌های جستجوگر در هر کجای جهان را روشن می‌سازد.

سوم شعبان، روز میلاد آن چراغ همیشه فروزان است که خود را راهنمای هدایت و نجات بشریت خواند. این روز به ما می‌آموزد که بزرگ‌ترین ثروت یک انسان، ایمان اوست و باارزش‌ترین میراث یک جامعه، حفظ اصالت و ایستادگی بر سر ارزش‌هاست. ولادت با سعادت سرور آزادگان جهان، حضرت اباعبدالله الحسین(ع)، بر همه رهپویان راه حق و حقیقت مبارک باد.

فعال فرهنگی*

انتهای یادداشت/