امروز چهل و هفتمین سالی است که صدای ایران از حوالی میدان آزادی به گوش می‌رسد. چهل و هفتمین سالی است که دوربین‌ها توده‌های واقعی مردم ایران را ثبت می‌کنند. چهل و هفتمین سالی است که مردم می‌آیند که مثل همیشه باشند. ملت ایران، ۲۲ بهمن را جشن می‌گیرند. جشن آزادی در میدان آزادی. ملتی که چهل و هفت سال قبل با شعار

" استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی " بساط استعمارگران را از خاک پاک میهن برچیدند؛ حالا در این زمان که ایران‌خواران از همه جهت کشور، مردم و انقلاب اسلامی آن‌ها را تهدید می‌کنند با شعار

" تا پای جان برای ایران " آمده‌اند تا از سرزمین و نظام اسلامی‌شان دفاع کنند. هر کس یک‌جور خودش را خرج وطنش می‌کند. در این مبارزه اما نمادها نقش اساسی ایفا می‌کنند. در نبرد امروز، المان‌های رسانه‌ای مهمترین نقش را ایفا می‌کنند.

حوالی دانشگاه شریف در خیابان آزادی؛ طومار شکایت علیه ترامپ را امضا می‌کردند. از سالها تحریم بی‌رحمانه نوشته بودند؛ از بیماران پروانه‌ای که کمبود دارو جانشان را گرفت. از تاریخ دشمنی آمریکایی‌ها با ایران نوشته بودند. از کودتای ۲۸ مرداد و سرنگونی دولت. عده‌ای هم از سردار دلها نوشته بودند. از بامداد ۱۳ دی ۱۳۹۸ و داغی که هرگز سرد نمی‌شود. گفته بودند باید انتقام حاج قاسم عزیزمان از قاتل بزدلش بگیریم و از لزوم دفاع از رهبر انقلاب؛ حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در برابر تهدیدات رئیس جمهور رذل ایالات متحده. حوالی خیابان دکتر حبیب الله؛ نوشته‌هایی در دست داشتند که با این جمله آغاز می‌شد: برای مشکلات چه می‌توان کرد. یک نفر از مشکلات اقتصادی نوشته بود؛ دیگری از مشکلات سیاسی؛ چند نفری هم از مشکلات فرهنگی و اجتماعی.

حوالی دانشگاه تهران؛ فرماندهان ارشد آمریکا را در تابوت گذاشته بودند. اظهارات ترامپ را در سطل زباله انداخته بودند. از جایگاه شهادت در فرهنگ اسلامی نوشته بودند: ملتی که شهادت دارد؛ شکست ندارد.

القصه؛ چهل‌وهفتمین ۲۲ بهمن انقلاب اسلامی حال و هوای متفاوتی داشت. تمام شرکت کنندگان در راهپیمایی یک حرف مشترک داشتند: در شرایط امروز، باید از نظام اسلامی و ایران اسلامی دفاع کرد. المان‌ها را هم متناسب‌سازی کرده بودند.

مجری پایان مراسم را اعلام کرد. نسیم ملایمی‌ می‌وزید. چه لذتی دارد تماشای رقص پرچم سه‌رنگ ایران در میدان آزادی.

خبرنگار و فعال رسانه‌ای*

انتهای پیام/