فریاد «وحدت» بر بلندای زاگرس

امروز قلب زاگرس در سینه مردمش می‌ تپید هیچ چیز جایگزین دیدن این منظره نبود؛ سکوت محض قبل از شروع راهپیمایی، که با اولین فریاد «الله‌اکبر» شکسته شد و موجی از انرژی از زمین برخاست.

به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کهگیلویه و بویراحمد، ساعت‌ها قبل از موعد مقرر، خیابان‌های اصلی یاسوج، مملو از شور زندگی بود. انگار هر شهر، پیش از آغاز رسمی مراسم، خود به تنهائی یک جشن بزرگ برپا کرده بود. این روز، تنها تکرار یک رویداد سالانه نبود؛ بلکه «تأکید» بود بر پایداری در برابر هرگونه تردید و ناامیدی.

تقابل بصری گرما در سرمای بهمن

آنچه بیش از همه در نگاه اول خودنمایی می‌کرد، تضاد بصری خیره‌ کننده بود، سرمای خشک بهمن در برابر گرمای سوزان سینه مردم. این تضاد، استعاره‌ای شد از مقاومت؛ سرمای سختی‌ها و تنگنا ها نتوانست آتش اعتقاد مردمی این استان را خاموش کند. پرچم‌ های ایران به شکل هنرمندانه‌ای در میان لباس‌ های محلی و مدرن پیچیده شده بودند، گویی تاریخ و حال با هم دست به دست داده‌اند تا مسیر آینده را روشن سازند.

جزئیات شنیدنی؛ صداهایی که گم نمی‌شوند

در میان فریاد های هماهنگ «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل»، صدا های فرعی و کوچکتری وجود داشتند که روایت‌گر اصلی بودند. صدای شکستن شاخه‌ های خشک در دستان پیرمردی که برای حفظ نظم، مسیر را طی می‌کرد؛ قهقهه کودکانی که به‌ امید دریافت شکلات از دست نیروهای بسیج، در صف جلو می‌دویدند؛ و صدای مداحی‌ های محلی که با لهجه اصیل منطقه، حماسه کربلا را به یاد راهپیمایان می‌آورد. این جزئیات بود که به راهپیمایی، بُعدی کاملاً بومی و اصیل می‌بخشید.

پیام‌های پنهان در دست‌نوشته‌ها

پلاکارد های دست‌نویس، زبان بی‌کلام مردم بودند. اگرچه شعار های اصلی تکرار می‌شد، اما در میان آن‌ها تابلو هایی با پیام‌های شخصی و عمیق‌تر به چشم می‌خورد. یک پلاکارد ساده نوشته بود: «ما اهل کوهستانیم، کوتاه نمی‌آییم» که مستقیماً به هویت منطقه‌ای و استقامت مردم کهگیلویه و بویراحمد اشاره داشت. دیگری با خطی شکسته، به ضرورت اقتصاد مقاومتی اشاره می‌کرد. این نشان می‌داد که حضور مردم، صرفاً سیاسی نیست، بلکه پیوندی ناگسستنی با دغدغه‌های معیشتی و فرهنگی آن‌ها دارد.

اوج و فرود احساسی

نقطه اوج مراسم، زمانی بود که کاروان راهپیمایی به جایگاه نهایی رسید و با قرائت قطعنامه، احساسات به اوج رسید. اما حاشیه واقعی، لحظه پایان مراسم بود؛ نه عجله برای رفتن، بلکه مکث‌ها. مردم می‌ایستادند، همدیگر را در آغوش می‌گرفتند، و برای آخرین بار از آن فضای جمعی، خاطره‌ سازی می‌کردند. این «مکث خداحافظی»، نشان از رضایت عمیق از ادای دین خود به نظام داشت.

خبرنگار: سعیده صداقت نژاد

انتهای خبر/

کد خبر: 1296619

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • 0 + 0 =