زهرا گویا عضو سابق هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی در گفتوگو با خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز در خصوص آسیب پردیسهای خودگردان گفت: اول از همه باید بدانیم دلیل تاسیس پردیسهای خودگردان چیست؛ چون قرار بود این پردیسها فرصت جدید آموزشی را در اختیار متقاضیانی قرار دهد، که به هر دلیلی نتوانستند از طریق کنکور وارد دانشگاه شوند.
وی افزود: اما این پردیسها به سرعت به دانشگاهها آسیب زدند. زیرا کالایی شدن آموزش عالی را تصریح کردند. انگار هدف پردیسهای خودگردان و الگوهای مشابه آن در جاهای دیگر فراموش شد و آن چیزی که باقی ماند درآمدزایی برای دانشگاه بود.
گویا اظهار کرد: دستمزد استادان تازه استخدام شده به قدری کم بود که حتی قادر به پرداخت کرایه خانهشان با دریافتی استادی نبودند. وقتی پردیسهای خودگردان شروع شد، در مقابل محدودیتهایی که وجود داشت، وعده دادند دستمزد استادانی که در پردیسها تدریس کنند، سه برابر میشود.
وی افزود: یکی از محدودیتها این بود که گفتند استاد نباید دانشجویان پردیس را سر کلاس خود در دانشگاه راه دهد. چراکه پایه ورودی این دانشجویان با یکدیگر متفاوت است. ولی به سرعت این محدودیتها برظرف شد.
استاد سابق دانشگاه اظهار کرد: به دلیل سنگینی شهریه، تعداد دانشجویان پردیسها به آن اندازهای که تصور میکردند، نشد. برخی شرکتها، موسسات و وزارتخانهها افراد مورد تأییدشان را که معتقد بودند نیازمند تحصیلاند، به پردیسها فرستاده و شهریههایشان را تأمین کردند اما تعدادشان زیاد نبود.
وی افزود: دوسال گذشت و وعدههایی که به استادان داده بودند، عملی نشد. بعد تصمیم گرفتند که این دانشجویان را سر کلاس با دانشجویانی که از طریق کنکور وارد شده بودند بنشانند. یعنی دانشجویی که در کنکور رتبه خوبی کسب نکرده باید همکلاسی کسی شود که با بهترین رتبه وارد دانشگاه شده و هر دو در یک کلاس تحصیل کنند. وقتی مبنای دانشی این دو نفر با یکدیگر متفاوت است، چگونه میتوانند در یک کلاس تحصیل کنند؟
عضو سابق هیات علمی تصریح کرد: زمانی که در دانشگاه تدریس میکردم، دانشجویی بود که من خبر نداشتم از پردیسهای خودگردان است. به همراه یکی دیگر از همکارانم، او را آموزش میدادیم و نفسمان گرفت تا این دانشجوی عزیز فارغالتحصیل شد. چون پایه این دانشجو ضعیف بود، باید کلاسهای طولانی و زیادی برایش برگزار میکردیم.
گویا عنوان کرد: وقتی دولت پردیسهای خودگردان راه میاندازد باید به الگوهای جهانی آن هم نگاهی بیندازد. مگر میشود دانشجوی پردیسی و دانشجوی معمولی دانشگاه هر دو با یک پایاننامه دفاعیه ارائه دهند.
وی افزود: بعد از تاسیس مراکزی که پایاننامه مینویسند، شاکی میشویم در حالی که خود مسبب تاسیس این مراکز هستیم و زمینه را برای به وجود آمدن این تأسیسات فراهم کردهایم. کسی که توان پرداخت شهریه پردیسهای خودگردان را دارد به راحتی میتواند پول خرید پایاننامه را نیز بدهد.
استاد سابق دانشگاه عنوان کرد: چگونه میشود اسم این را تولید علم گذاشت؟ این که این دانشجویان با نام دانشگاههای برتر کشور فارغالتحصیل میشوند، فاجعه است.
وی افزود: با راهاندازی این پردیسها، سطح علم بالا نرفت ولی انرژی دانشگاهها گرفته شد. چون به اساتید قول سه برابری شدن دستمزد را داده بودند، مجبور میشدند خودشان را در دانشگاه زیاد خسته نکنند تا توان تدریس در پردیسها را نیز داشته باشند. با این کار انگیزه معلمی در اساتید از بین رفت چرا که کار کردن با دانشجوی ناتوان سخت و نفسگیر است.
وی افزود: این پردیسها، سوق دادن استادان به سوی کارمند شدن است. نمیگویم کارمندی کار بدی است ولی این دو با هم متفاوتند؛ چون کارمندی کاری با شرح وظایف مشخص است ولی استاد دانشگاه در دنیای آکادمیک کار میکند. وظیفهاش نسبت به توسعه علم و جامعه خودش متفاوت است. چراکه دانشگاه محلی برای تولید ایده، تضارب آرا و توسعه علم است.
عضو سابق هیات علمی دانشگاه گفت: این پردیسها نقشی در توسعه علم ندارند و تجربه من از پردیسهای خارج از ایران اشتغال و تولید مهارت است نه اینکه فرد را وارد دنیای آکادمیک کنند و بگویند مقاله بده تا دفاع کنی و امتیاز بگیری.
گویا در خصوص تاثیر این پردیسها در جامعه اظهار کرد: نتیجه این پردیسها در جامعه بی اعتمادی بیشتر نسبت به آموزش عالی بود. اینکه دانشجوی ضعیف و معمولی را به چشم علامه نگاه کنید باعث متوهم شدن او میشود که متاسفانه در جامعه ما افراد با مسئولیت و متوهم زیاد است. تنها با دادن عنوان نمیشود افراد را توانمند کرد چراکه برای کسب شایستگی و توانمندی، باید مسیری طی شود.
عضو سابق هیات علمی دانشگاه گفت: در خصوص دانشگاه شهید بهشتی باید بگویم که پردیسهایش یکی پس از دیگری تعطیل شدند. این همه هیجان و امیدوار کردن عدهای و ناامید کردنشان علاوه بر نابود کردن سرمایههای ملی، سرمایههای دانشگاهی را نیز نابود میکند.
انتهای پیام/
نظر شما